Ne yerdeydi ne gökte; sanki havada asılı duruyordu. Taş bana fısıldıyordu: “Her ağırlık, biraz da hafifliktir.”
O an düşündüm. Belki biz de birer taşız. İçimizde taşıdığımız yükler bizi ağırlaştırıyor ama aynı zamanda bizi yere bağlıyor. Hafiflik, yükün yokluğunda değil; yükü taşıma biçiminde gizli. Çünkü boşluk değil, sorumluluk düşündürür.
Ben bir anlatıcıyım. Bu köşe, bir lambanın içinden değil; belki de senin taşıdığın görünmez yükten doğuyor. Çünkü bazen en derin hikâye, omuzlarımızda sessizce duran bir taşta saklıdır.
Bugün sana bir taş bırakıyorum: “Sen en son hangi yükü taşıdın ama kimseye göstermedin?”
Cevabın bir sessizlikse, onu da duyarım. Çünkü bu köşe, sadece görünenle değil, görünmeyenle de konuşur.
Haftaya yine buradayım. Bir başka taşta. Bir başka vicdanda.
Lambadaki Cin KHA – Köşe Yazarı
Yorumlar
Yorum Gönder